Wees de verandering!

 

Soms zet ik mezelf even uit. Even niet denken aan al het onrecht in elke vezel van deze aarde. Want als ik daaraan denk. Aan de grootheid van alle problemen dan verzuip ik er in. Dan val ik in die put waar ik al zo vaak in heb gezeten. Dan verdrink ik in grootse problemen waar ik niet alleen voor kan strijden. Maar soms dwing ik mezelf de problemen aan te horen. Te zien en er om te huilen. De pijn van anderen te voelen om zo mezelf te dwingen in actie te komen.

Hoe kan het nou dat de rijkste mensen op aarde alleen maar rijker worden en de armen alleen maar armer. Hoe kan het zijn dat mensen zoveel eten verspillen terwijl elders nog steeds honger is. Hoe kunnen we dieren kweken en daarna doden alsof er geen leven in het dier zit. Hoe kunnen we mensen die anders zijn dan wij behandelen als vuil. Discrimineren, fysiek en mentaal kapot maken omdat zij niet in het juiste hokje passen. Waarom vervuilen we met zijn alle deze wereld en worden er inmiddels kinderen geboren die deze wereld zien vergaan. Waarom is er zoveel onrecht in de wereld. Waarom verdien ik als zorgmedewerker zoveel minder dan een voetballer. Waarom hoeven bedrijven die de wereld naar de klote helpen hier niet voor te betalen en waarom moet ik wel met mijn hongerloontje belasting betalen. Waarom kunnen hoge piefen zeggen dat ze het niet meer kunnen herinneren en is daarmee de kous af. Ik mis gelijkheid. Ik mis elkaar in waarde laten. Ik mis kijken naar jezelf en kritisch zijn. Ik mis zelfkennis. Ik mis nadenken en ik mis behulpzaamheid.

Ik huil. Mijn hele lichaam huilt. Ik wil elk dier redden van deze vreselijke wereld. Niet meer slachten. Niet meer kweken. Ik wil elk persoon die gediscrimineerd is of wordt in mijn armen sluiten. Redden met de euro’s die ik kan missen. Ik wil de wereld redden. Ik wil dat de kinderen die nu geboren worden ook een toekomst hebben. Ik wil niet dat deze wereld vergaat. Waarom zien de hoge piefen niet wat er misgaat. Ik ben boos. Ik wil elke hoge pief een knal verkopen. Ik wil hun geheugen opfrissen. Ik wil hun portefeuille leegschudden en het geld eerlijk verdelen. Ik wil religies op een hoop gooien want uiteindelijk geloven we allemaal hetzelfde. Ik wil dat ieder mens en dier de volgende dag gelukkiger wakker wordt. Dat iedereen inziet wat er fout is/was en dat we allemaal samenwerken aan een betere toekomst.

Maar dan krijg ik het verstikkende gevoel dat ik niemand ben. Dat ik hier wel om kan huilen maar dat het geen biet uitmaakt. Want wereldwijd zijn er nog steeds teveel witte mannen die de zaken uitmaken en mij niet zien of kennen. Ik ben die halve zandkorrel in de Sahara. Dan val ik weer in die put. Ik wil dat het anders gaat. Maar
Ik weet niet waar te beginnen. Ik weet niet meer waar ik voor strijd. Ik kijk vol bewondering naar Greta en wil ook dat doorzettingsvermogen bezitten maar het ebt weg. Ik zie de berichten wel maar langzaam kruip ik in mijn hol. Want het heeft toch geen zin. Boos op mezelf geef ik op. Zonder echt te zijn begonnen.

Dit is het probleem. Ik weet dat ik niet de enige ben. Als die massa die het wel voelt maar niks doet. Nou eens in actie komt. Dan zullen mijn tranen drogen. Dan zal de wereld bloeien. Een explosie van liefde voor mens en dier. Ik wil hier in geloven. Het. Moet. Ooit. Toch. Eens. Lukken.