Schijt aan iedereen

Heb schijt aan iedereen!

Lekkere binnenkomer he. Nou, soms moet het even. Leren schijt hebben aan anderen. Het is lastig en het is soms lomp. Maar het is nodig.

Zelf ben ik opgegroeid in een groot gezin, 2 oudere zussen, 1 oudere broer en 2 ouders die allemaal het beste met je voor hebben. Maar dat zijn toch 5 meningen die je vaak hebt gehoord. Moet je dat wel doen? Weet je het zeker? Ik zou toch….

Als jongste van het gezin denk ik zelf dat ik andermans adviezen lang heb opgevolgd. Wat soms een heerlijkheid is. Want zelf geen keuzes hoeven maken, is fijn en makkelijk. Tot dat er een knagende gevoel van spijt je lichaam betreed. Had ik toch maar….

Als reislustige heb ik me meerdere keren laten leiden bepaalde reizen niet te maken door de angsten van anderen. Zo was ik als 18 jarige van plan om alleen naar Spanje te reizen en daar mee te werken aan het groot vrijwilligersproject in de Pyreneeën. Ik was bij het project aangemeld, had alle gegevens binnen en moest zelf er zien te komen. Via de website van de organisatie kwam ik ook in contact met andere vrijwilligers. We zouden ergens meeten in Barcelona en samen naar de locatie reizen. Top. Ik had er zin in, was wel zenuwachtig maar gezonde spanning. Totdat iemand mij met twijfels begon te prikken. Hoe kom je daar dan? Weet je wel hoe groot zo’n vliegveld is? Wat nou als je ze niet kan vinden? Ben je helemaal alleen in Spanje? En je kan helemaal geen Spaans, wat ga je dan doen?Dat is wel eng hoor, in zo’n grote stad… Ik werd zo vaak geprikt dat mijn twijfels de overhand namen. Inderdaad, ik ga helemaal alleen. Wat als ik ze niet vind? Gevolg; paniek, kotsmisselijk en ik cancelde mijn reis. WAT! ja echt. De angst nam het compleet over en ik werd er compleet door uitgeschakeld. Sidenote: er heerste toen ook een buikgriep in mijn omgeving en ik heb deze vaak de schuld van de cancel gegeven, maar het was met name de overname van angst, andermans angst. Want voordat ik hiermee geprikt werd, maakte ik me geen zorgen.

Met de vrijwilligers waar ik al contact mee had gehad, stuurde me nog leuke fotootjes. Ze hadden het erg gezellig gehad. Toen kwam het knagende gevoel van spijt en ik wilde dit nooit meer voelen! Dus het was tijd voor actie. Meer voor mezelf kiezen en mijn omgeving negeren.

Het is in deze super snelle maatschappij soms moeilijk om af te wijken, niet volgens de massa het pad te bewandelen. Waar mensen soms bewondering hebben voor diegene die het anders doet, komt toch ook vaak een afkeurend of afwijzende opmerking naar voren. “Ik zou het zo niet doen maar als dit is wat jij wilt” Dit brengt twijfels met zich mee maar laat je hier niet door leiden. Je maakt jouw eigen keuzes. Volg je hart, gevoel of hoofd maar kies zelf! Je wilt dat knagende gevoel van spijt niet, geloof me. En tuurlijk je zal ook eens door jouw eigen keuzes keihard onderuit gaan. Er is dan ook een kans dat mensen zeggen “ik zei toch…” Maar zie het als een poging die je hebt gedaan en dat je er van hebt geleerd. Betreedt niet dat saaie paadje wat iedereen bevalt maar creëer je eigen pad, het pad naar jouw eigen wil en jouw eigen geluk. (Het wordt nu zweverig hè, ik lees het ook. Maar het is waar!)

Ik ben nog al een job-hopper. Ben ik niet trots op, schaam me er ook niet meer voor. Het is eenmaal zo ontstaan. Naast harde werker ook een gevoelsmens en als ik door kantoorsfeer (roddelen staat niet in mijn werkomschrijving!) of beperkte kansen/uitdagingen niet meer op mijn plek ben, ga ik zoeken naar iets anders. Dit kan binnen een jaar zijn, soms iets langer, soms iets korter. Mijn omgeving krijgt altijd de kriebels als ik weer begin te klagen over een baan. Zij zien me alweer half in de goot liggen zoekend naar iets anders. Ook als ik inmiddels heb bewezen dat het altijd goed komt. Ik heb door dat hoppen goeie sollicitatie-skills ontwikkelt, met mijn grafische tools maak ik een opvallend cv. Het lukt altijd, het is maar net wat je wilt. Al die zuchtende mensen in mijn omgeving ben ik gaan negeren, ik zoek mijn eigen geluk. Je kan er niet mee eens zijn, je kan me advies willen geven en je kan je wenkbrauwen optrekken bij mijn uitleg. I don’t care! Jij bent het die jouw leven moet gaan leiden, jij hebt de regie. Niet je moeder of je buurvrouw, leraar of beste vriend. JIJ!

Een kennis van mij zei ooit dat ze nooit spijt had. Ze maakte een keuze en dat was dat. Ging ze op haar bek dan was dat vast de bedoeling. Ging het goed, dan had het zo dus moeten zijn. Dat vond ik een bizarre instelling. Hoe kan je nou geen spijt hebben?! Inmiddels begin ik het ook steeds zo te zien omdat het leven mij laat zien dat het zo werkt. De corona-crisis zorgde ervoor dat ik niet mijn wereldreis kon gaan maken. Ik moest bepaalde keuzes maken, deze website eindelijk eens afmaken, mijn eigen onderneming serieuzer gaan opzetten en eenvoudiger leven (ontdekken dat natuur en meer eigen tijd mij extreem goed doen). Het voelt super goed, het is zo ontstaan en het had dus blijkbaar zo moeten zijn. Even geen baan of vriend of succes hebben is balen maar jij zal zelf de oplossing vinden naar een ander (en waarschijnlijk beter) geluksgevoel.

Dus heb asjeblieft een beetje meer schijt aan iedereen! Ik zeg ook wel eens tegen mensen “nee ik wil jouw ongevraagde advies niet”, ja ik geef toe mensen vinden mij intens als ik dat zeg. Maar ik wil niet langer wandelen op dat al tig keer bewandelde pad, ik wil nu even recht door de bosjes en wie weet wat ik daar ga vinden!