Marokko

MAROKKO 2017 / 2018


Eind 2016 ging mijn relatie uit. Het was geen drama, het was samen besloten en het ging zeer
vriendschappelijk. Maar tijdens Kerstmis besefte ik pas hoe stom het kan zijn om single te zijn
tijdens Kerst. Een feest wat draait om familie en eten. Maar wanneer iedereen in mijn familie druk
is met zijn eigen gezin of partner blijf ik alleen over met de hond (wel een hele lieve gelukkig). Dus na dat ik die Kerst heb zitten sippen, besloot ik Kerst voortaan te skippen. Halverwege 2017 vond ik de perfecte reis, niet te lang, niet te duur. Het was een trektocht door de Sahara!

Nu moet je weten dat ik niet geen fanatiek wandelaar was. Dus ik zag mezelf daar niet echt
zwoegen, maar ik wilde wel weg. Na wat research was het duidelijk dat het niet echt zwaar zou
worden en dat we regelmatig pauzes namen. Daarbij waren er ook kamelen die de spullen
droegen en je kon er soms op zitten als je moe was. De gemiddelde leeftijd was wel rond de 50
jaar. Ik zou dus overduidelijk de jongste zijn. Het was dit keer niet vanuit een organisatie maar een
vrouw die groot fan van woestijn en Marokko is had deze reis zelf georganiseerd. Het klonk hoe
dan ook als een avontuur dus ik ging ervoor!

23 december vloog ik naar Marrakech. Daar aangekomen overkwam mij wat je niet wilt. Mijn tas
was niet aangekomen. Een mega backpack met tent en alle benodigdheden voor een trekking lag
nog ergens in Amsterdam. Stresslevel was meteen 100 en ik dacht alleen maar als die tas niet
komt ga ik terug naar Nederland. De tas kwam niet. Ook niet een vlucht later, misschien een dag
later, maar wij moesten door dus wachten op een tas die misschien wel, misschien niet kwam had
geen zin. Jankend mijn moeder gebeld, wat moet ik doen! Ik kan toch niet zonder tas op reis. Mijn
moeder heeft me toch overtuigd, spullen kopen, die worden toch wel vergoed door de
reisverzekering. En gewoon het beste er van maken. Dus zo geschiedde. Met 2 dames uit mijn
groep ben ik de souks ingegaan en haalde daar benodigdheden als een extra broek, een vreemd
soort van legging voor tegen kou, ondergoed, toiletspullen. Ik kocht een djelleba (die ik vervolgens
niet durfde te dragen omdat onze gids zei dat ik een voor mannen had gekocht). De groep nam
mij als jonkie onder hun hoede, ik kon veel spullen lenen en er was nog een tentje over. Matras en
dekens zouden we onderweg kopen. Het was een beetje behelpen en tot rust komen, maar het
lukte me om het idee van deze reis weer te omarmen.

We reden de volgende dag de hele dag richting het zuiden, inclusief Arabische muziek ik was
meteen weer in de juiste stemming. We kwamen laat bij ons eerste kamp aan. Meteen tent
opzetten. Het was kerstavond maar dat hadden we amper door. Er werd heerlijk voor ons
gekookt, vaak couscous met veel groente soms wat vis of kip (voor mij als vega werd een ei
gebakken). Het was al snel zo donker dat we de kamelen nog niet konden zien, maar wel ruiken en horen
(ze snurken een beetje). Na een gezellig diner ging we slapen. We zouden vroeg opstaan en vroeg
lopen zodat we bij zonsondergang (rond 16:30 uur) de tenten weer konden opzetten.

Een bizarre nacht, wennen, koud, nog niet echt lekker kunnen liggen. Maar ik werd wakker van
het licht (geen wekker uiteraard). Een simpel ontbijtje, brood met la vage qui rit (voor altijd mijn
vakantie snack) of jam, koffie of zoete thee. Tent afbreken en we gingen dan echt vertrekken. De
groep bestond uit 11 mensen, 10 vrouwen, 1 man. Onze reisleidster en Marokkaanse gids
Mohammed, een wijze man die me veel leerde over het loslaten van negatieve gedachten. “Jullie Westerlingen denken veel te veel aan de toekomst, leef in het nu”. Daarbij hadden we 9 kamelen die alle spullen droegen, uit principe wilde ik niet op een kameel rijden. Ik twijfel toch of zo’n beest dat leuk vindt. De kamelen werden geleid door 3 jongens.

De dagen bestonden uit vroeg opstaan. Wandelen. Na 2 uur lopen, een korte pauze voor water en wat nootjes of dadels. Opnieuw zo’n 2 uur lopen, een lange pauze van minimaal een uur, waar we ging lunchen, vaak opnieuw couscous met een lekkere salade en de kamelen ook konden rusten. Gevolgd door nog een 2 uur lopen. Daarna werd het kamp opgezet. En had je tijd voor jezelf. Gevolgd door diner en thee, heel veel thee. Soms een gezellige avond met spelletjes of liedjes. Niet altijd want we waren vaak bekaf.

Het eenvoudige leven begon mij goed te bevallen. Zelfs je behoefte doen achter een zandduin en het wcpapier verbranden went. Tijdens het wandelen mag je niet achterom kijken, want soms kan je je niet verstoppen, dan wacht je dus tot iedereen weg is en ga je je gang. Ik keek een keer achterom gewoon soort van reflex en toen begonnen alle Marokkaanse mannen te schreeuwen. Oepsie…

De groep was erg gezellig. Met iedereen ondanks het leeftijdsverschil kon ik het goed vinden. Mensen kwamen voor de natuur. Je had dus niet echt met elkaar te maken en je eigen tentje. Je wilde gewoon genieten van alles om je heen. De omgeving was prachtig en mijn liefde voor de woestijn was geboren. Ik werd er stil van. Ook van binnen alsof het een meditatief effect op me had. Soms ging ik voor het diner op een duin zitten, starend naar de zonsondergang en dan werd het gewoon kalm. Dan waren er geen zorgen over werk of toekomst. Dan zat ik daar gewoon en dacht ik even niets.

Op dag drie raakte ik aan de praat met Ahmed, een van de kamelen-jongens. Wellicht mijn
leeftijd, maar geen idee, hij wist het zelf ook niet. Of kon het niet zeggen, zijn Engels was beperkt.
Met handen en voeten praten we uren met elkaar en naast dat dat gezellig was, keken zijn bruine
ogen mij ook indringend aan. Ahmed droeg een sjaal als een woestijn-tulband om zijn hoofd en
gezicht. Je kon alleen zijn ogen zien. Werd ik zo’n toerist die smelt voor een Marokkaan en hier in
de woestijn een eenvoudig leven wil leiden samen met hem? Nee toch? Jawel. Naast zijn charmes
smolt ik gewoon van het hele idee om nooit meer weg te gaan uit Marokko, tuurlijk als Westerling
die nu weer in de werk-sleur zit weet ik heus dat dat niet kan. Maar deze reis zorgde gewoon voor
een andere blik op mijn leven.

Op dag vijf vroeg hij of hij een foto van ons samen mocht maken, ik vroeg vervolgens of hem ‘m wilde
sturen. Ja ja, smooth I know! Het was allemaal super stiekem, want het kon natuurlijk niet. En een groep
Nederlanders gaan altijd zitten smoezen, dus het moest en zou geheim blijven. Daarnaast zou
onze gids het zeker weten afkeuren, maargoed, alles wat niet mag is natuurlijk extra spannend.
De wandelingen bleven we naast elkaar lopen, de avonden bleven we naar elkaar staren. Hij
noemde mij Mirjam, want Mirthe kon hij niet goed zeggen.

Mijn spullen heb ik geen moment gemist en wonder boven wonder had ik de echt belangrijke dingen in mijn handbagage. Wcpapier (moest iedereen zelf meenemen dus toch wel handig dat ik die daar in had gedaan door ruimtegebrek in mijn backpack) muts, camera, zonnebril. 2 sjaals, make-up doekjes (die als ‘douche’ dienen), opladers (super nuttig in de woestijn..not!In hotel wel handig..) en mijn bergschoenen had ik al aan. Het wandelen viel me alles mee. Ik was natuurlijk de jonkie van de groep, daarnaast liep ik naast Ahmed die op zijn slippers liep en was ik gewoon teveel op alles gericht om stil te staan bij de vermoeidheid.

Halverwege de trektocht werd er iemand ziek. Ze meende griep. Onze reisleidster was in rep en roer, nu werd iedereen ziek beweerde ze meteen! Wat ik nogal dramatisch vond en niet echt aardig naar het zieke reisgenoot toe. Maar ze bleek gelijk te krijgen. De zieke reisgenoot werd met jeep opgehaald en heeft de helft van de trekking in een hotel doorgebracht. Zij vond het heerlijk…ja zou ik ook zeggen als ik geen andere keus had.

Langzaamaan werd iedereen ziek. Ik negeerde mijn gesnotter maar op een van de laatste dag van de trekking merkte ik toch ook wel de koorts opzetten. Maar sneaky had Ahmed me uitgenodigd om die avond sterren te kijken achter de grote duin van ons kamp. Dit kon ik niet afslaan, ook niet met mijn zieke hoofd. Dus toen iedereen zijn bed in kroop klom ik de duin op, incl wc rol als dekmantel. Het was bizar mooi. De sterren zijn zo helder in de woestijn! Deze vakantie romance was zo bizar onverwacht en vreemd, we spraken elkaars taal niet eens!

De dagen zagen er hetzelfde uit, het landschap veranderde wel eens. Soms mul zand, wat best zwaar kan zijn. Soms stenen en soms steviger zand. Oudjaarsdag verlieten we de woestijn en dus ook Ahmed die met zijn vrienden en kamelen terug zou lopen (in 2 dagen! waar wij met zijn allen 7 dagen over hadden gedaan). Ik werd nu wel echt ziek en was blij om even in een hotel te verblijven. Een douche en een feestmaaltijd. Om half 9 ben ik mijn bed ingedoken en eigenlijk wilde ik doorslapen maar ik ben om kwart voor 12 even terug naar de eetzaal gegaan om met iedereen te proosten. Om kwart over 12 lag ik weer in bed. Gelukkig nieuwjaar!

Nieuwjaarsdag gingen we met de bus terug naar Marrakech en daar aangekomen was de helft van de groep ziek. Een fatsoenlijk afscheidsdiner was er niet. 2 januari ging ik terug. Op Marrakech Airport werd ik herenigd met mijn tas, de tent was weg, nooit meer terug te vinden. De tas was beschadigd. Maar goed de inhoud (minus de tent) was er nog. Ingecheckt, ik vloog terug naar Amsterdam.

Deze reis was zo bijzonder dat het me ik lang in mijn ‘Marokko bubbel’ bleef zitten. Ik wilde mijn
leven echt veranderen. Het moest eenvoudiger, ik wilde meer reizen en minder in een ellendige
kantoorbaan zitten. Ik hield nog zeker een half jaar goed contact met Ahmed al was de communicatie natuurlijk beperkt, het was een mooi aandenken en daar wilde ik graag zo lang mogelijk aan vasthouden.